Bu coğrafyanın yerlileri ve sahipleri değildirler. Balkanlardan, Kafkaslardan geldiler. Cumhuriyeti kurdular. Kurmanın yanında korumacılığını üslendiler.
Gidecekleri başka bir yerleri yoktu. Kene gibi yapıştılar. Yapıştıkça yerlilerin kanını emdiler.
Tarihi kendileriyle başlattılar. Kendi dışındakileri inkar ettiler. İnkar ettiklerini fiziki olarak imha etmeye yöneldiler. Edemediklerini asimilasyona tabi kıldılar.
Yakıp yıktılar. Üzerlerine tekçi, katı, esnemez bir sistem kurdular.
Göçebe ve muhacir iddiler. Faklı etnik kimliklere sahiptiler. Kimsenin kimseye güvenleri yoktu. Ortak bir kimlik ve payda da birleştiler.
Ortak kimlik Türklük kabul edildi. Türklük “prokust çarkı“ndan geçip tekleştiler. Amaç; çıkar işbirliği.
Devlet kurumlarını etnik unsurlar kendi aralarında paylaştılar. Bir konsessus oluşturdular. Kendi aralarında zaman zaman iktidar kavgası ettiler. Bazen uzlaşarak, bazen kanlı, bazen bazılarının bazılarını korkutup susturarak bu günlere geldiler.
Fakat bir konu da daima anlaştılar. Kemalizm ve Türklük. Bu onları bir arada tutan çimento oldu. Buna karşı çıkanların üzerine sert gittiler.
Bunların başında Kürdler gelir. Kemalizmi ve Türklüğü kabullenmediler.
Demirel'in itirifayle;
“Onlar, sert çıktılar.“
Devlette onların üzerine sert gitti. Soykırım dahil her türlü yaptırıma tabi tutuldular.
Bu günde olup bitten bir yerde budur.
Son gelişmelere bakıp kimsenin Kuzey Kürdleri lehinde bir gelişme hayaline kapılma lüksü yoktur. Bizden uyarılması. Sonradan demedi denilmesin. Hani bu işin sonunda hayal kırıklığıda var. Sağlığa zararlıdır.
Siz siz olun fazla umutlanmayın. Burası Türkiye.
Yapılan sadece sistemin “balans ayarı“dır. Bunu yapanın ali-veli, başo-erdo olmasının pek önemi yoktur. Ayarı yapanların akibeti belli olmasada, “vatan-millet“ için birilerini feda etmekten çekinmezler. Onlar, eski yol ve silah arkadaşları olsa da. Tarihleri bunun örnekleriyle doludur.
İktidar şavaşıdır. Aslına bakılırsa, bu savaş ırkçı, milliyetçi Kemalist Avrasyacılarla yine ırkçı, milliyetçi Kemalist ABD'ciler arasındaki bir savaştır.
Görünüşe bakılırda ABD yanlılarının Avrasyacıları tasviye etmeye çalıştıklarıdır. Bu iki grup her ne kadar bu savaşa “şeriat“ ve “laik“, “demokrasi“ ve “derin devlet“ yanlıları arasındaki iktidar kavgası gibi lanse etselerde meselenin özünü oluşturmuyor.
Çünkü her iki tarafta ırkçı, milliyetçi Kemalisttirler. Her iki kesimde derindirler. Bu konu da hiç biri, ötekinden daha temiz değildir. Hepsi eli kanlıdırlar. Aralarındaki savaş şefaflıklık, demokrasi ve insan hakları konusunda değildir. Kimin daha iyi “devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğü“nü koruyacağı kavgasıdır. Bu iş için kim daha kanlı sistemi çatırdatmadan sürdüreceği meselesidir.
Bu nedenle Kürdler, bu kavganın tarafı olamaz.
Kimse Recep Tayyip Erdoğan-İlker Başbuğ, Şener Eruygur-Horşit Tolon ikilisinden daha demokrat olduğunu iddia edemez. Kimse Türk Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün Ergenekon üyesi değildir diyemez. Kimse Hükümet Sözcüsü Hikmet Çiçek'in Doğu Perinçek'ten daha demokrat olduğunu ileri süremez.
Allah aşkına bunlar arasındaki fark nedir? Son gelişmelere bakıp zil takıp oynamak için bir sebeb mi var?
Hiçbir sebeb yok.
Birkaç emekli General artığın tutuklanmasına bakıp, sistem demokratikleşiyor, devlet şefaflaşıyor, eski hesaplar görülüyor vs. deyip her şeyin gülük gülistanlık olacağını sanmak safdilik olur.
Böyle bir şeyin olması için sivil güçlerin iktidar üstünde hakimiyet kurmasıyla olur. Ki bunlarında tam anlamıyla demokrat olması gerekir. Bunun koşulları henüz yoktur.
Ordu tek karar merciidir. Ordunun izin vermediği hiçbir girişim olmaz. Son tutuklanmalar için de bu böyledir. Ordudan icazet alınmadan yapılamazdı.
Erdoğan-Başbuğ mutabakatı son gelişmelere yol açtı.
Doğu Perinçek'in Tekirdağ cezaevinde bu görüşme yasal değildir, Erdoğan'nın orduyu boşa çıkarma görüşmesi deyip ciyak ciyak bağırmasının nedenide budur.