Insanin bir şeyi savunup savunmamamsi için hakkli ve mantikli sebeplerinin olmasi lazimdir. Keza ayni şey bir kazanima yada bir isteme karşi çikilinacaksa hakkli ve mantikli sebeplerin olmasi lazimdir. Sorun şu: KÜRDLER NE ISTIYORLAR yada KÜRDLER NE ISTEMELIDIRLER veya BIZ KÜRDLER NASIL BIR ÇÖZÜMÜ SAVUNMALIYIZ. Bu sorunun cevabi, hem icinde Kürdistan sorunun cözümünü barindirmakta hemde herkesin gerçek yüzünü ortaya çikmasina da yardim etmektedir. Bizler eğer KÜRDISTAN SORUNUN ÇÖZÜMÜ BAĞIMSIZ KÜRDISTANDAN GEÇER DERSEK. Yani ÇÖZÜM BAGIMSILIKTIR dersek. Kürdistan halkinin yüzde dosandokuzu buna gözü kapali evet derken. Birileri bu talebe yada bu isteme öylesine şidetli bir şekilde karşi koymaktadirlarki, bu karşi duruş neredeyese bizi sömürgeleştiren güçlerin karşi duruşlariyla aynidir. Bu bağimsizlik karşitlari Kürdtürler ve Kürdistani Kurtaracaklarinin da iddasi içindedirler. Bu zatlar ortada politikaci ve aydin sifatlariyala da dolaşmaktadirlar. Peki bunlarin bir alternatif çözümleri varmidir. Kesinlikle yoktur. Zaten bunlarin işi çözüm değil çözümsüzlüktür. Var olan statukonun ömrünü uzatma çabalaridir. BIZ NEDEN BAGIMSIZLIĞI SAVUNMAYALIM KI? Bizim özgürlükten yana bir problemimiz mi yok? Buna hakkimiz mi yok? Bağimsizlik kötü bir şeymidir? Kürdlere zararli bir şeymidir? Kürdler için tehlikeli bir şeymidir? Kürdlerin çikarina degilmidir? Değilse hangi çikarlarina değildir? Kürdlerin bagimsizliklarini istemeleri bir suçmudur? Yada bağimsizlik günahmidir? Kürdler bağimsizliklarini istemekle günahmi işlemiş olurlar? Kürdlerin bağimsizlik istemi ayipmidir? Ahlaksizca bir şey midir? Kürdler bağimsizliklarini elde etmeleri durumunda başkalarinin haklarini mi yemiş olurlar. Yada Kürdler bağimsizliga layik değiler mi? Yoksa daha zamanimi gelmedi? Bir bin yil dahami beklemiz mi lazim? Kürdistanin bağimsizlik stratejisine karsi gelenlerin önce bu sorularin cevabini vemeleri lazim. Siz neden bağimsizliğa karşisiniz beyler?. Kürdlerin 10 bin yilardir yaşadiklari kendilerine ait bir topraklarai var. Bu topraklari hiç kimseden de gasp etmediler. Kürdlerin nufusu 50 milyon civarinda. Var olan devletlerin kaç tanesi bu nufusa sahip? Böylesine köklü ve bu nufusa sahip başka bir ulus varmidirki kendi devletine sahip olmasin? Başka bir halk varmidirki, bizden çok geri bir iki halk grubu tarafindan ikinci sinif vatandaş ve köle olarak sömürülsün ve TC de türk denen azinlik tarafindan tüm hakklari gaspedilmiş olsun(Kürdler tükürse dahi türkleri tüküreklerinde boga bilirler). Biz bir Ulusuz, kendimize ait bir dilimiz, kendimize ait bir kültürümüz kendimize ait bir ülkemiz var ve 2000 li yilarda yaşiyoruz. Ama ismimiz yasak, dilimiz yasak, kültrümüz talan altinda, insan yerine konmadiğimiz gibi kendi öz ülkemizde bir avuç çapulcunun köleleri durumundayiz. 80 yildir büyük bir trajedi yaşamaktayiz. En doğal haklarimiz bile gasp edilimiştir. Tarihi haksizliklarin en büyüğüne uğramiz bir halk olarak, hiç kimseye verecek bir hesamiz yok. Ama bize karşi suç işlemiş ve halende işlemeğe devam eden ülkelere karsi sesimizi çikarmayip bu durumumuzu bir kadermiş gibi kabulenmek neden? En önemli soru bu 80 yillik dönemde dünyanin haritasi üc kere degişmiş olmasina rahmen bizim durumumuzda hiç bir değişikliğin olmamayişinin nedeni nedir? Diş etkenler büyük bir rol oynadi ama bence, köleliğimizin nedenin yüzde doksanin suçu bizim iç nedenlerimizidir. Biz ulusal bir ruha sahip değiliz. Biz ulusal bir önderliğe sahip değiliz. Bizim ULUSAL BIRLIĞIMIZ HIÇ BIR ZAMAN OLUŞMADI(Güneyde yeni yeni filizlenmeye başlayan sancili bir birliğin olmasi sevindirici) Bizim her şeye rahmen ve her koşulda savunduğumuz, kendimiz için olan bir politikamiz olmadi. Her zaman başkalarinin haklari için kendi hakklarimizdan kolayca feragat ettik. Ve sonrada neden hakklarimiz yok diye feryadi figan ettik. Her zaman başkalari kazansinlar diye yapmadiğimiz şey ve vermediğimiz bedel kalmadi. Sonrada biz neden kazanmadik da başkasi kazandi serzenişinde bulunduk. Düşmanimizla restleşmemiz gereken zamanda. Yelkenleri indiren taraf olduk, ilk pazarlikta en aziyla pazarliğa başladik ve payimiza hiç düşüncede. Nasil oldu diye karakara düşündük. Bize ait olan baği haramilere bir kilo üzüm karşiliğinda terk ettik. Bunu sonucunda avucumuzu yaladiğimiz gibi haramiler bizim bağa el koydu. Bugün yapilan şeyde bağimizi geri almak yerine bir kilo üzümün davasini yapmaktan öteye bir şey değil(Bağimsizlik karşitlari israrla bunu yapmakta) Birbirimize karsi oynadiğimiz ayak oyunlarinin yüzde birini dahi düşmana karşi oynama teşebüsünde bulunmadiğimiz gibi biribirimize duyduğumuz kinin binde birini düşmana duymadik. Bizim kadar düşmanina aşik ve ona toz kondurmayan baska bir millet varmidir acaba. 1920 lerde de sorun ayniydi bu gün gene ayni sorun var. Eğer ilada sorunun adini koymak gerekirse. Evet bizim bir kaç tane sorunumuz var. 1- Önderlik sorunu 2- Ulusal birlik (BIRLIK) sorunu 3- Ulusal bilinç ve ulusal değerlerimize sahip çikma sorunu 4- Kendine ve halkin gücüne güvenme sorunu(INAÇ SORUNU) Bunlar bizim hastaliklarimiz ve biz bu hastaliklarimizi taşidiğimiz müdettçe kazanma şansimiz yoktur. BIZ HIÇ BIR ZAMAN GÜÇLÜ BIR ŞEKILDE KENDI ULUSUMUZ VE ÜLKEMIZIN BAĞIMSIZLIĞI IÇIN BIR ISTEMDE BULUNMADIK. Biz, araplar için, Farslar için türklerin bekasi için her şeyi istiyoruzda. BIR BIZ KENDIMIZ IÇIN BIRŞEY ISTEMIYORUZ BIZ KÜRDISTANIN ÖZGÜRLÜĞÜ IÇIN BIR ŞEY ISTEMIYORUZ. BIZ KÜRDISTANIN ÖZGÜRLÜĞÜ IÇIN BIR ŞEY ISTEMIYORUZ. BIZ KÜRDISTANIN ÖZGÜRLÜĞÜ IÇIN BIR ŞEY ISTEMIYORUZ. BIZ KÜRDISTANIN ÖZGÜRLÜĞÜ IÇIN BIR ŞEY ISTEMIYORUZ. BIZ KÜRDISTANIN ÖZGÜRLÜĞÜ IÇIN BIR ŞEY ISTEMIYORUZ. BIZ KÜRDISTANIN ÖZGÜRLÜĞÜ IÇIN BIR ŞEY ISTEMIYORUZ. BIZ KÜRDISTANIN ÖZGÜRLÜĞÜ IÇIN BIR ŞEY ISTEMIYORUZ. Utanmasi gerekenler bizim ülkemizin ortasinda mayin tarlalari geçiren ve bizi barbarlara peşkeş çekenlerle, bizi acimasizca yok etmek isteyen barbarlar. Halen bizim var olan statumuzun devam etmesi icin herşeyi yapmaktalar ve utanmiyorlar. BIZ kendi hakkimiz olan ÖZGÜRLÜĞÜMÜZÜ istemekten utaniyoruz. BIZ HAKKIMIZI ISTE(YE)MIYORUZ IDAA ETMIYORUZ. HAKSIZLAR ISE HAKSIZLIKLARINDA ISRAR EDIYORLAR. Özgürlük, ne ayip, ne günah, nede suçtur. Özgürlük her milletin yaşamasi gereken bir haktir. Suçlular, bir mileti zorla özgürlüklerinden mahrum edenlerdir. Özgür bir Kürdistanda Kürdlerin dili kurtulacaktir ve Kürdler baska dileri dayakla ögrenmek gibi bir ayibi yasamak zorunda kalmayacaklardir. Özgür bir Kürdistanda Kürdler layik olduklari yaşami şereflice yaşayacak, ilkel ve barbar mahluklarca aşagilanamayacaklardir. Özgür bir Kürdistanda, kendi kilamlarimizi, kendi geleneklerimizi, kendi kendimizi yaşayacağiz. Ve artik kendimiz olma gururunu yaşayabilecegiz. Özgür bir Kürdistanda mayin tarlalarinda kolarimiz va bacaklarimiz kalmayacak. Kendi kardeşlerimize gitmek için canimizi riske atmak zorunda kalmayacagiz. Dünyanin en zengin ülkesinde yaşam şitandartlari yüksek bir devlette, insanca yaşamanin kosularina kavuşacagiz. Özgür bir Kürdistan bizim hakkimiz. Özgür bir Kürdistan bizim bin yillik ulusal bir özlemimiz. Özgür bir Kürdistanda şehitlerimizin ruhlari şad û bahtiyar olacak. Özgür bir Kürdistan, artik kimsenin bize çok görmeğe ve hayir demeğe hakinin olmadigi bir hakkimizdir. KÜRDISTANIMIZI BIZ ISTEMEZSEK VE ALMASAK KIM BIZE VERIR? KÜRDISTANIMIZI BIZ ISTEMEZSEK VE ALMASAK KIM BIZE VERIR? KÜRDISTANIMIZI BIZ ISTEMEZSEK VE ALMASAK KIM BIZE VERIR? KÜRDISTANIMIZI BIZ ISTEMEZSEK VE ALMASAK KIM BIZE VERIR? KÜRDISTANIMIZI BIZ ISTEMEZSEK VE ALMASAK KIM BIZE VERIR? Ulusal gercekligimiz bu iken. Kim Neden Hangi hakkla Bizi bu hedefimizden alikoymak ve köleliğimizin devamini bizden istemektedir. Bagimsizlik denen şeyden daha önemli neyiniz ve böylesi bir hedeften vaz geçmemiz için hangi çok çok çok çok önemli sebepleriniz var beyler? Bize aciklarmisiniz. Halkimiz istiyormu ? EVET. Bu bizim hakkimiz mi? EVET. Bunu elde edecek güce sahipmiyiz? EVET. Bu oğurda ağir bedeler ödedik mi? EVET. Peki neden halen buna karşi çikiyorsunuz. Sizin bize sunacaginiz tek bir gerekçeniz var. Ardina siginacağiniz gerekce de şu: ULUSLARARASI KOSULAR UYGUN DEGIL. Bunu savunduğunuz andan itibaren siz kendiniz Kürdleri bir güç olarak görmememkte ve onlari hiç haline getirmektesiniz. Sizin hiçleştirdiğiniz Kürdleri başkalari da güçten saymaz. Dolayisiyla dengede de yeri olmaz. Peki uluslar arasi koşular nedir? Bu koşulari oluşturan, belirleyen ve etkileyen faktörler nelerdir? Uluslararasi gücler dengesi. Nasil oluşuyor bu güçler dengesi denen şey? Güc orani ile, Yani herkes gücü oraninda söze sahiptir. Yani orman kanunudur, güçlü ve akili olan yaşayacak olmayaninda cani çikacak. Peki neden hic bir kere su soruyu kendimize sorma gereği duymuyoruz? Dünyada son yüzyil icinde dünyadaki gücler dengesi üc kere degişti de, neden bizde bir degisiklik olmadi? ÇÜNKÜ BIZ HIÇ BIR ZAMAN DENGEYI ETKILEYECEK BIR GÜÇ OLMADIK YADA DA DAHA DOĞRUSU, GÜÇLERIN YARIŞTIĞI ALANA YA ÇIKMADIK YADA BU GÜÇLER DENGESINIDE BIZI HER SEFERINDE NAKAVT EDEN BOKSÖRLERIN MANAJERLIĞINI YAPIP ONLARIN PAZILARINI YAĞLADIK VE KAZANMALARI IÇIN DUA ETTIK, ONLARA AKIL VERDIK. ONLARIN BIZI NASIL YENEBILECEKLRINI ONLARA ZEVKELE VE ŞEVKLE ANLATTIK. TIPKI BU GÜN BIRILERININ YAPMAKTA OLDUĞU GIBI. YANI KENI POTANSIYELIMIZI YA ORTAYA CIKAR(A)MADIK YADA BAŞKALARIN GÜCÜNE GÜÇ KATMAK IÇIN KULLANDIK. Ha demeki problem bizde. Biz kendimiz dengeye ağirligimizi koymak yerine bizim denegemizi bozanlara omuz verdik. Biraz kaba olacak ama siz böylesi bir meydanda her seferinde kendinize eşekligi reva görürüseniz başkalarinin yapacaklari şey size semer vurmaktir. Biz her seferinde TC, yi Irani, Suriyeyi... Filistini vb kurtarmaği kenimizin asil hedimiz haline getirirsek. Onlari kurtarmaktan bize de sira gelmez. Siranin başindayiz otobüs geliyor ve tek kişilik bir yer var, bu yer bizim hakimiz ve binip gitmemiz gerekirken başkasina yerimizi veriyoruz. Ondan sorada sap gibi oratda kaliyor ve şofüre de kiziyoruz. Bülgemizdeki dengeleri ve uluslararasi güçlerin bölgemizle ilgili politikari oluşuyorken, bölgedeki güçlerin tavirlari, duruşlari ve güçleri, bu pazarlikta ve oluşak yeni dengede onlarin yerini, haklarini ve pozisyonunuda belirler. ULUSLARARASI DENGENIN BÖLGEMIZDEKI DURUMUNU BELIRLEYECEK OLAN BIZIZ. HIÇ KIMSE BIZE RAHMEN BIZIM YOK SAYILDIĞIMIZ BIR DENEGEYI BÖLGEMIZE DAYATAMAZ. Ama biz ne yapiyoruz. Kendimizde başka herkes için birşeyler istiyoruz? Örnegin AB – TC ilişkisi oluşacak yeni bir dengenin olşum sahfasidir. 4 milyon türk 30 milyon kürde kaşi düşünüldüğünde bu dengede kimin borusunun ötmesi lazim? 30 milyon Kürdün. Ama gel görki kazin ayagi öyle degil. 30 milyon kürd bu pazarlikta bir hiç yada eşek mamelesi görmekte. NIYE ? BIZ KÜRDISTANIN ÖZGÜRLÜĞÜ IÇIN BIR ŞEY ISTEMIYORUZ. BIZ KÜRDISTANIN ÖZGÜRLÜĞÜ IÇIN BIR ŞEY ISTEMIYORUZ. BIZ KÜRDISTANIN ÖZGÜRLÜĞÜ IÇIN BIR ŞEY ISTEMIYORUZ. Hatta BIZ BIR ŞEY ISTEMIYORUZ. BIZ BIR ŞEY ISTEMIYORUZ. BIZ BIR ŞEY ISTEMIYORUZ. Şimdi bu durum hep böyle devam ederse ve biz enerjimizi bizi sömürgeleştiren ülkelerin çikarlarini savunmakal harcarsak hic bir zaman uluslararasi durum müsayit olmayacak. Siz AB ye TC nin alinmasi için giderseniz. Orada hiç bir şeyi temsil etmezseniz, kim sizi insan yerine kor. Siz „Kürd" sorununu iki dil kursu ve bi „X" ile „W" olarak görürseniz. Alacaginiz şeyde belidir. Demeki BAĞIMSIZLIGA KARŞI ÇIKMAK IÇIN sizin hakkli sebepleriniz yok. Peki neden Kürdleri kandirmakla meşgulsunuz. Efendim Kürdler, şu an hiç bir haklarindan bahs etmemeliymişler de, zorluk çikarmamaliymişlarda(ne denmekse), Iranin, Suriyenin TC nin demokratikleşmesi için çalişmaliymişlarda. Bölgede bariş ortami olmasi için Kürdler kendi haklarindan bahs etmeliymişlerde eğer Kürdler böyle bir şsey isteseler mazalah savaş çikarmişta..... Biz her şeye rahmen bu barbar ve çapulcular sürüsüyle birleikte yaşamağa çalişmaliyizmişizda. Kimine göre müslüman olduğumuz için, kimine göre sosyalist olduğumuz için kimine göre „halklarin kardeşliğinin yüzü suyu hürmetine". Siz böyle düşündükçe payiniza kölelikten başka bir şey düşermi? TC nin Iranin ve Suriyenin hatta Irakin demokratkleşmeleri mümkünmü? Yada onlarin demokratiklesme yada dahada barbarlaşma sornunu neden bizim sorunumuz oluyor? Irakta herşey tüm açikliğiyla ortada değil mi?. Kürdlerin dişinda demokrasi isteyen varmi? YOK. Demokratikleşme olsa dahi bu KÜRDISTAN sorununu çözermi? YOK. Bu gücler Kürdlerin dostlarimidirlar? YOK. Kürdlerin kazanmasi bunlarin kaybetmesindenmi geçer? EVET. Bizim sorunumuzun başida sonuda KÜRDISTANDIR. Halen bağimsizliga karşi ne üdüğü beli olmayan ama özünde Kürdistanin parçalanmişliğinin ve sömürge olarak kalmasinin devamini sağlamak amaci taşiyan bir ideolojiyi savunanlar. Ve bu sürekliliği Kürdlerede kabul ettirmek isteyenler. Sizin politikalariniz Anti- Kürdistani politikalardir. Sizin yaptiğiniz şey Kürd düşmanliğidir. TC den aldiğiniz destekle ortalarda dolaşiyorsunuz. Sizin Kürdlük ve Kürdistanla zere kadar alakaniz yok. Sizler hayin, yalanci ve şarlatansiniz. ............................ BIZ Kürdler BIRLIK ISTIYORUZ. AMA ÖNCE SAFLARIN NETLEŞMESINI ISTIYORUZ. YANI TC YI KURTARMAK ISTEYENLERLE KÜRDISTANI KURTARMAK ISTEYENLERIN AYRIŞMASI LAZIM. TC NIN POLITIKALARINI BIZE PAZARLAYANLARIN MASKELERININ DÜŞMESI LAZIM. BIRLIK AMA KÜRDISTAN IÇIN VE KÜRDISTANI GÜÇLERLE. Biz BAGIMSIZ KÜRDISTANI ISTIYORUZ. BIZ Kürdler ne AB yi nede TC nin AB öyeligini istiyoruz. Bizi ne TC nin „demokratikleşemesi" nede dalkavuklaşmis Kürdlerin TC ye yalakalilari ilgilendirmiyor. BIZ ARTIK KAPIMIZI ÇALAN ÖZGÜRLÜĞE KAPIMIZI AÇMALIYIZ. EVET ÖZGÜRLÜK KAPIMIZDA DURUYOR YAPACAĞIMIZ TEK ŞEY ONU KENDI ELERIMIZLE IÇERI ALMAK. ONU BAŞKA BIR ZAMANA GÖNDERMEĞE HAKKIMIZ YOK.

Konfederalizmin ilkeleri II-III Batý Avrupa'da Ulus-Devletin kuruluþuna, uluslaþma sürecine burjuvazi öncülük etmiþti. 1900'lerin -yani 20. yüzyýlýn- baþlarýnda, son feodal imparatorluklara ve yeni yayýlan sömürgeci kapitalist ülkelere karþý, ulusal kurtuluþ mücadelesi veren, iþgal altýndaki ülkelerde ise iþçi sýnýfý, emekçiler ön saftadýr. En azýndan öncü partileri program ve politik söylem olarak böyledir. Bu nedenle sömürgelerin baðýmsýzlýk mücadeleleri esas olarak demokratik bir jargonla yürütülmüþtür. Emperyalist devletlere karþý baðýmsýzlýk savaþý kazanan yeni ulus-devletler, öyle ya da deðil demokratik olarak adlandýrýlmýþ, öyle tanýmlanmýþlardýr. Burada demokrasiyi daha çok kaderlerini ortak belirleme manasýnda kabul etmek gerekir. Tarihin o kesitinde koþullar 'Kendi Kaderini Tayin Etmeyi' yani, 'baðýmsýzlýk' kavramýný ayrý ulus devlet kurmakla özdeþleþtiriyordu. Öncelikle klasik sömürge durumundaki, yani askeri iþgal altýndaki uluslarýn emperyalist boyunduruktan kurtuluþu, ancak ayrý devlet kurmakla mümkün olabiliyordu. Ayrýca Leninizm gevþek birliklere karþýydý ve Kendi Kaderini Tayin Hakkýný ayrý ulus-devlet olarak benimsiyordu. 'Demek ki, eðer biz, uluslarýn kendi kaderlerini tayin etmesi kavramýnýn anlamýný, (...) ulusal hareketlerin tarihsel ve iktisadi koþullarýný inceleyerek öðrenmek istiyorsak, varacaðýmýz sonuç, kaçýnýlmaz olarak, uluslarýn kendi kaderlerini tayin etmesinin o uluslarýn yabancý ulusal bütünlerden siyasal bakýmdan ayrýlma ve baðýmsýz bir ulusal devlet oluþturmalarý anlamýna geldiði sonucudur.' (V.Ý.Lenin. U.K.K.T.H.) Lenin teorik olarak devletin, kademeli söneceðini öngörse de, katý merkezi, bürokratik yapýsýyla ulus-devlet, teorinin aksine, giderek güçlenmiþ ve Kropotkinin yozlaþma konusundaki eleþtiri ve kaygýlarýný haklý çýkarmýþtýr. 20. yüzsyýlda yaþanan deðiþim, iktisadi, tarihsel, sosyal koþullarý farklýlaþtýrmýþtýr. Bir yandan Kapitalizmin 19. yüzyýlýn sonundan itibaren, ulusal sýnýrlarý aþarak, yayýlma yarýþýna girmesi, diðer yandan katý 'sýnýr' anlayýþýna dayalý statik ulus-devlet... Bu paradoks ulus-devleti, sermayenin uluslararasý çýkarlarýný savunan bir gangstere dönüþtürmüþtür. Yani ulus-devlet; ulusal sýnýrlarý aþan, giderek küreselleþen mali oligarþinin fedailiðini yaparken rolü gereði güçlenmektedir ama ayný zamanda küreselleþen ekonomik yaþama, bilimsel- teknolojik geliþime ters, engel bir yapý arz etmektedir. Bu nedenle ulus devlet 20 yüzyýl boyunca hep ciddi bir kriz sebebidir. Ýki dünya savaþý ardýndan, Birleþmiþ Milletler, Ulus-devletler arasýndaki sorunlarý çözmek amacýyla kurulmuþtur. Fakat egemen güçlerin güdümünde olmasý ve ulus-devletin model olarak pratikte giderek aþýlmasý BM'yi de iþlevsizleþtirmiþtir, hatta ABD'nin çýkarlarýna meþruluk kazandýran ilkesiz bir kurum haline gelmiþtir. Örneðin BM 'Medeni ve Siyasi Haklara' ve 'Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklara' iliþkin sözleþmelerinin ilk maddesi; 'Bütün halklar kendi kaderlerini tayin etme hakkýna sahiptirler. Bu hak gereðince halklar, kendi siyasal statülerini özgürce kararlaþtýrýrlar ve ekonomik, sosyal ve kültürel geliþmelerini özgürce saðlarlar' biçimindedir. Ne var ki, ayný BM'nin 1970'te aldýðý 2625 sayýlý karar aynen þöyledir; '...SD (self-determination, kendi kaderini tayin) ilkesine uyan ve ülkesinde yaþayan tüm halký soy, inanç ve renk ayrýmý yapmadan temsil eden bir yönetime sahip olan egemen ve baðýmsýz devletlerin teritoryal (toprak) bütünlüðünü ve siyasal birliðini kýsmen ya da tamamen ortadan kaldýracak ya da tehlikeye sokmaya izin verecek ya da bunu teþvik edecek biçimde yorumlanamaz'. Yani Türkiye gibi biçimsel demokratik bir ülkede, Kürtler Kendi Kaderini Tayin Hakkýný talep edemez, Kürtler toprak birliðine yönelik istemde bulunmuyor zaten, fakat madde, siyasi özgürlüklerine de kolaylýk ya da tolerans tanýmýyor. *** Baðýmsýzlýk, biçime, sýnýrlara indirgenmeyecek çok boyutlu ve derin bir anlama sahiptir. Günümüzde, uluslarýn, tarihsel, toplumsal dinamikleri üzerinde ekonomik, sosyal, siyasal ve kültürel geliþmelerini kendi kimlikleriyle, hiç bir dýþ irade ve baský altýnda kalmadan yaþayabilmeleri, kendi deðerlerini koruyup geliþtirebilmelerine dayanan baðýmsýzlýk anlayýþý öne çýkacaktýr. Bu özgür eþit ortaklýklarýn yani konfederatif birliklerin manifestosu gibidir. Birlik tamamen gönülülük esasýna dayanmalýdýr. 'Uluslarýn Kendi Kaderini Tayin Hakký konusunda, ta öteden beri daha 1970'lerdeyken çok inceleme ve araþtýrma yaptým. O dönemdeki koþullarýn etkisiyle uluslarýn kendi kaderini tayin hakkýndan sadece devletleþmeyi anlýyorduk. Uluslarýn kendi kaderini tayin hakký eþittir devlettir diyorduk, bu þekilde yorumluyorduk. Fakat zamanla bunun tek doðru olmadýðýný gördük. Uluslarýn kendi kaderini tayin hakký mutlaka devletleþme tarzýnda olmaya bilir, deðiþik yöntemlerle mümkün olabilir. (...) Ulus-devletin, yol açtýðý bu krizlerden sonra bir çözüm olmadý ve sürekli kriz oluþturduðu algýlamasýndan sonra buna karþý Neo Liberalizm fikri geliþti. Neo Liberalizm biraz da bunun sonucudur. Neo Liberalizm bilhassa ulus-devletin doðurduðu toplumsal sorunlara çözüm olma anlayýþýyla geliþtirildi.' (A. Öcalan) *** 1929 genel bunalýmý, devlet müdahalesi olmadan kapitalist ekonominin ayakta kalamayacaðýný göstermiþti. Devlet, sosyal harcamalar yapýyor, geniþ çapta iþçi, memur istihdam ediyordu. Kamu Ýktisadi Teþekkülleri oluþturarak, özel þirketlere sipariþler vererek ekonomiye müdahale ediyordu. Böylece yüksek düzeyde talep güvence altýna alýnýyordu. Sermaye ile emekçi sýnýflar arasýnda, 'uzlaþtýrýcý' rol oynayan 'refah devleti' bu rolü önemli oranda baþardý. Geniþleme sürecinde emperyalist ülkelerdeki 'refah devleti'ne karþýlýk, sömürgelerde 'Kalkýnmacý Devlet' modeli uygulandý. 'Sosyalist Blok' tehlikesine karþý sömürgelerin kimi ulusal istemleri sineye çekiliyordu. Kapitalist geniþleme 1960 sonlarýnda sendelemeye baþladý. Ýlk kriz iþaretleri ABD'den geldi. ABD ekonomisinde verimlilik, kar oranlarý ve fiyatlar düþmeye baþladý. 1974-75'e gelindiðinde kriz, tüm emperyalist ülkeleri etkisine aldý; 'parlak 30 yýl'ýn sonuna gelinmiþti. 1974�75 krizi uzun sürmedi fakat ardýndan gelen 1979�82 krizi savaþ sonrasýnýn en büyük kriziydi. 1974-75'le 1980'lerin baþý arasýndaki dönem yapýsal bir kýrýlmayý iþaret eder ve Neo-liberalizmin baþlangýcýdýr. Chicago Üniversitesi, 1970'lerin ilk yarýsýnda neo-liberal ideolojik tezlerin mayalandýðý merkezdi. Yeni liberalizmin teorik, ideolojik söylemi, pratik önlemleri 1970'lerin ortalarýndan itibaren dünyayý kapladý. Önceden üretilmiþ, pratik deðeri olan fikirler araþtýrma merkezleri, enstitüler, vakýflar, strateji merkezleri oluþturularak aktif biçimde yayýlmaya, bir manipülasyon yaratýlmaya çalýþýldý. Kitaplar yayýnlandý, periyodik bülten, dergi vb. yayýný yapýldý. Söz konusu olan 'kutsal mülkiyet'in ve 'hür teþebbüs'ün geleceði idi. Tüm dünyaya 'piyasa kurallarýna uyulmasý' yani boyun eðilmesi emrediliyordu. Derinleþtirilmiþ ekonomik, ruhsal, kültürel sömürü, insan doðasýný ve ekolojik dengeyi tahrip ediyordu ama 'kutsal piyasa yasasý'nda bunlarýn önemi zaten yoktu. Psikolojik ve ideolojik saldýrý; 'tekelci hâkimiyetin önünde hiç bir gücün duramayacaðýný, irade ve deðiþtirme çabasýnýn beyhude bir uðraþ olduðunu' bilinçlere kazýmaya yönelikti. Medya, çok büyük bir rol oynuyordu. Gerçekte müdahale vardý, müdahale tekellerin kar hýrsýný tatmin, yok olmalarýnýn önüne geçmek için yapýlacaktý. Neo-liberal ekonomi politika esasta üç tez üzerine oturtuluyordu: Liberalizasyon: Çok-uluslu þirketlerin, serbestçe dünya pazarýný dolaþýmýnýn saðlanmasý. Baþta gümrük olmak üzere, her türlü korumacý önlemin Liberalizasyon adýna tasfiye edilmesi. Böylece 3. dünya ülkelerinde emperyalist sermaye hareketini zorlaþtýran, iç pazarý korumaya dayanan ithal ikameci ekonomi politikalarýn dönüþümü saðlanacaktý. Deregülasyon: Emekçiler lehine devlet müdahalesine son vermeyi içeriyordu. Özelleþtirme: Devletin iþletmeci olarak ekonomik alana girmesine son verilmesi. 'Hamleler yüzyýlýn son çeyreðinde, öncelikle kapitalizmin eski kalelerinde geliþtirildi. Kendi içini restore etti, ardýndan dalga dalga diðer kýtalara, Güney Amerika'ya, Afrika'ya, Asya'ya doðru kaydýrýldý.' (A.Öcalan). Avrupa'da, temel hak ve özgürlüklere aþýrý yüklenilmeden yapýldý. Restorasyonun emperyalizmi içten zorlamamasýna dikkat edildi. Ancak eski uzlaþma emek aleyhine bozuldu. 1995'te Fransa'da yaþananlar bunu bütün çýplaklýðýyla gösterdi. Yeni ekonomik politika, emperyalist merkezlerde 'refah devleti'nin aþýlmasýný öngörüyordu. Sosyal amaçlý harcamalar kýsýlacak, ücretler düþürülecek, devlet ekonomiden elini çekecek, bütçe denkliði saðlanacak, sermayeden alýnan vergiler düþürülecek, dar gelirli toplum kesimlerine ve tarýma yönelik sübvansiyonlar kalkacak, KÝT'ler özelleþtirilecek, korumacýlýða son verilecek, ihracat teþvik edilecek, yabancý sermayeye daha büyük kolaylýklar ve olanaklar saðlanacak. Tüm bunlarýn gerçekleþmesi için de iþçi örgütleri ve sendikalar ve duyarlý tüm kurumlar etkisizleþtirilecektir. Konsept özetle böyledir. Sömürgelerde de 'kalkýnmacý devlet modeli' terk ediliyordu. Kaynak sorununun çözümü için de 'kaydýrma ve parçalama' denilen yöntem ile bazý üretim birimlerinin üçüncü dünyanýn ucuz iþçi cennetlerine aktarýlmasý önemli bir rahatlama saðlayabilirdi. Bu amaçla çevre kirlenmesine neden olan, yoðun emek gerektiren bazý sanayi dallarý yeni sömürgelere kaydýrýldý. Böylece hem aþýnmýþ sanayinin verimlilik ömrü uzatýlmýþ oluyor, hem de sömürgelerin yoðun emek sömürüsü sayesinde kaynak transferi derinleþtiriliyordu. Bunun için Güney Amerika, Uzak Asya baþta olmak üzere 60'tan fazla ülkeye 'Dýþa Dönük Büyüme Modeli' uygulandý. Batý finans kurumlarýný kurtarmak için IMF ve Dünya Bankasý eliyle sömürgelere 'istikrar' ve 'yapýsal uyum programý' dikte ediliyordu. Bu, iþbirlikçi sömürge yönetimleri için bir 'kurtuluþ' olduðundan, isteyerek benimsenmiþti. Amaç, daralan Batý pazarýndan pay almak isteyen sömürgeler arasýnda rekabeti ve ihracat ürünlerini artýrmaktý. Bir diðer amaç, borç ödemelerini teminat altýna almak ve ayný zamanda sürekli borçlandýrmaktý. Tabii çok-uluslu þirketlerin ve bankalarýn hareket alanlarýný geniþletmek ve yayýlmalarýnýn önündeki engelleri kaldýrmak esastý. Bu ekonomik politika, aþýrý baskýcý siyasal yöntemleri kaçýnýlmaz kýlýyordu. Dünya Ticaret Örgütü (WTO), uluslararasý bankalar ve þirketler yararýna dünya ticaretini düzenliyor; IMF ve Dünya Bankasý ile iþbirliði içinde ulusal ticaret politikalarýný gözetim altýnda tutuyordu. Baðýmsýz devletlerin çoðu IMF ve Dünya Bankasý'nýn boyunduruðuna alýndý. Gerçekten de 'IMF, insanoðlunun 20. yüzyýldaki en büyük trajedisi, kölelik boyunduruðudur.' Trans nasyonal dev tekeller, dünyayý bir að gibi sarmýþlardý. Kar hesaplarýný küresel planda düþünüp planlýyorlardý. Dolayýsýyla, ürünün ne kadarýnýn ve hangi parçanýn nerede üretileceði, emeðin kalifiye düzeyi, vergi oranlarý ve mevzuatý, pazara yakýnlýk, çevre sorunlarýna duyarlýlýk vb. etkenler, malýn üretileceði ülkeyi belirlemede ölçü alýnýyordu. Ulaþým ve iletiþim teknolojisindeki geliþmeler, üretim tekniðinde büyük ilerlemeler, sermaye ve mallarýn dolaþýmýný sýnýrlayan geçmiþ engellerin ortadan kalkmasý, trans nasyonal þirketlerin küresel hareketini hýzlandýrýyordu. 'Sosyalist blok'un beklenenden hýzlý bir çöküþü 1980'lerin sonunda küresel kapitalizmin þaha kalkmasýný saðlayan bir geliþme oldu. Sovyetler Birliði baþta olmak üzere, dünyanýn büyük bir bölümünde 'duvarlar yýkýlmýþ', kapitalist sermayenin önündeki setler ortadan kalkmýþtý. Reel sosyalizmin daðýlýþý, neo-liberal ekonomik politikanýn dünya çapýnda bir pervasýzlýkla yayýlma ve yerleþmesinde, belirleyiciliðe yakýn bir faktör oldu. Eski sosyalist ülke topraklarýna neo-liberal yönelim '90'lardan itibaren derinleþerek sürdürüldü. '90'larla baþlayan Yeni Dünya Düzeni (YDD), bu ekonomi üzerine inþa edildi. Gümrük Tarifeleri Dünya Yasasý (GATT), 2006'da gümrük duvarlarýnýn yüzde 3'e indirilmesini daha o yýllarda öngörüyordu. Yalnýz baþýna MAI bile burjuvazinin 'dünya pazarý' düþünün en önemli belgesidir. Dev tekellerin hiyerarþik despotizmi altýnda bir dünya pazarý. Telekomünikasyon aðýyla örülmüþ bu dev pazar, uçurum düzeyinde eþitsizlik ve dengesizlikler üzerine kuruldu. 1970'lerin ortalarýndan itibaren bu güne dek geniþleyen finans pazarý, kontrolsüz bir finans hâkimiyetine dönüþmüþ durumdadýr. Bunun en önemli nedeni, büyük sanayi tekellerinin karlarýný yeniden yatýrýma yöneltmemeleri ve kaynaklarýný finans sektöründe deðerlendirmek istemeleridir. Neo-liberalizm kitlelerin alým gücünün düþmesini, pazarýn daralmasýný, kar oranlarýnýn düþüþünü, finans pazarýnýn büyümesini hýzlandýrdý. Yerleþik toplumsal deðerler, kültürler, gelenekler ve siyasal yapýlarýn direnci kýrýlarak, üstten dayatmayla yapýlmak istenen düzenlemenin sürekli istikrarsýzlýk doðurduðu görülmektedir. Her yerde, ekonomi, rantiye sermayesinin egemenliði altýna girdi ve üretici temeller aþýndý. Gündelik borsa iþlemlerinde dönen ve her geçen gün büyüyen devasa mali sermayenin yüzde 95'i spekülasyon amacýyla kullanýlýyor. Yani sadece yüzde 5'i üretimle direkt ilgilidir. Bunun adý kelimenin tam anlamýyla 'Kumar Ekonomisi'dir. Dünyamýz dayanýlmaz bir çürüme içinde. Açlýk, iþsizlik, ekonomik ve siyasi nedenlere dayalý göç, bozulan gelir daðýlýmý, üretimsizlik, ekolojik tahribat ve özellikle de küresel ýsýnma sistemin her gün derinleþtirdiði insanlýk sorunlarýdýr. 1980'lerde baþlayan 'daha az devlet, daha çok teþebbüs' ilkesi, özü itibariyle sermayeye gerekli alaný açmayý hedefliyordu. Kapitalist ulus-devletin iþlevinin bu küreselleþmeye hizmet olduðu bir gerçektir; buna karþýn krizin en önemli ayaklarýndan birinin ulus-devlete dayalý, sosyo-ekonomik, politik yapýlanma olduðu da en az o kadar gerçektir. Küreselleþen mali oligarþi, yeni bir üst-yapý organisazyonuna ihtiyaç duymaktadýr. Zira sermaye güvenliðe, savunmaya ihtiyaç duymaktadýr, ayrýca küresel ölçekte örgütlenen sermayenin ulus devletleri aþan sorunlarýna çözüm üretecek yeni mekanizmalara gereksinimi vardýr. BM 20. yüzyýl sisteminin eseri bir oluþumdur ve iþlevsizdir. Dünya ticaret örgütü ve uluslararasý Para Fonu gibi ABD'nin güdümündeki kurumlar ise bu rolü oynamaktan uzaktýr. Tartýþma konusu örgütün bir tür küresel devlet olmasý olasýlýk dýþýdýr. Tüm dünyayý istila etmiþ bir çaðdaþ Roma imparatorluðu tasavvur edebiliyor musunuz? Demokratik deðerlerin, birey ve kolektif hak ve özgürlüklerin, kadýn özgürlüðünün, ekolojik dengeyi koruma refleksinin yükselen deðer olduðu çaðýmýzda bu olasýlýk mümkün mü? Dolayýsýyla IMF, G�8 ve Dünya Ticaret Örgütü'nün tüm çabalarýna raðmen, küresel pazar mantýðýna uygun bir 'dünya devleti' oluþturulabilmiþ deðil. Günümüz küresel ekonomisini vahþi bir geliþmeye mahkûm eden nedenlerden biri de bu yapýsal çarpýklýktýr. Dolayýsýyla ulus-devlet, kapitalizm için merkezi bir rol oynamaya devam ediyor. ABD, tartýþmalý hale gelse de, emperyalist þef olma misyonu ile bu açýðý kapatmaya çalýþýyor. AB, ulus devletleri aþan, çaðýn geliþim yasallýðýna daha yatkýn bir 'model' gibi duruyor. Emperyalist ülkelerde de, geri kalmýþ ülkelerde de ulus-devlet bunalýmý yaþanmaktadýr. Bunalýmýn özü; ulus-devletlerin ve devletlerarasý iliþkilerin aþýnmasýndan, toplumsal ve bireysel geliþmenin vardýðý düzeyle, kapitalizmin sistem olarak buna yanýt olamamasýndan ve bu geliþmeyi engelleyen niteliðinden kaynaklanýyor. Yerel kültürlerin, deðerlerin küreselleþmesi yani küresel ortak kültürel deðerlerin oluþmasý bir süreçtir; bu süreçte kýrýlmalar, deðer yitimleri, sancýlar kaçýnýlmazdýr. Ve ileriye dönük olanýn, evrensel, insan doðasýna yatkýn olanýn öne çýkacaðý açýktýr. Oluþacak birlikler ya da ileride söz konusu birliklerin yakýnlaþmasý, iç içe geçmesi ve bütünleþmesi sonucu þekillenecek olan yeni sistemler, artýk yeni bir niteliktir. Ýþte bu demokratik birleþik siyasi yapýlara konfederasyon diyoruz. Ulusal, yerel kültür ve yapýlarýn birleþmesi basit birer ortaklýk ya da siyasi birlik olarak ele alýnýrsa yanýlgýya düþülür. Bu bakýmdan AB politik ve ekonomik yönü on planda olan ve daha çok gücü, egemenliði elinde bulunduran kesimlerce yürütüldüðünden bir model olmanýn ötesinde ilerlemenin yönünü göstermesi bakýmýndan bir örnek olarak incelenebilir. Biz uluslarýn, yerel yapýlarýn iç içe geçiþinden, karþýlýklý etkileþiminden, yakýnlaþmalarýndan ve ortak deðerlerini çoðaltmak suretiyle kaynaþmalarýndan söz ediyoruz. Halklarýn seçeneðinden yani... Toplumun tüm kesimlerinin, yaþamýn bütün parametrelerine iradeleriyle katýldýklarý, kendilerini ilgilendirdiði oranda, her karar sürecine katýldýklarý demokratik toplumun siyasi çerçevesine konfederasyon diyebiliriz. Demokratik deðerlerde ilerleme, çaðýn özelliklerinin þekillendireceði yeni bir üst-yapý kurumu oluþacaktýr. Tek sýnýfýn tamamen egemen olmadýðý, sýnýf iliþki ve çatýþmalarýnýn toplumsal kaosa yol açmadan, toplumsal geliþmeyi hýzlandýracaðý bir koordinasyon kurumu... Giderek daha fazla tabana yayýlan, egemenliðin halka dayanacaðý, konfederasyon yapýlanmasý yaygýnlaþacaktýr. Demokratik konfederalizm dediðimiz model, 21. yüzyýlda evrenselleþecektir. Not: Gelecek Bölüm. Konfederalizmin Ýlkeleri IV-V