Direkt zum Inhalt
Submitted by Anonymous (nicht überprüft) on 14 August 2008

[b]Komkujiya Şengal´ê di yekemîn selvegerê de hat jibîrkirin[/b]

[i] Mecîd Heso[/i]

Salek beriya niha wate li 14.08.2007 an destê reşê teroristan gehişt du Komelgehên sivîl û bêguneh (Gir Ezêr û Sîpa Şêxidir) li qeza Şengalê. Li gorî encamên ne fermî yên ji bal komeleya rewşenbîrên êzidiyan ve ku navenda wê li qeza Şengalê ye hatine belav kirin, ziyanên vê bûyerê bi vî rengî bûn:
336 kes ( 120 mê û 216 Nêr) hatine kujtin, zêdey 600 kes birîndarbûn, 500 xanî hatin wêrankirin, 100 Autombêl hatin Şewitandin, 147 dikan kavilbûn, 170 Zaro Sêwî man (94 Mê û 76 Nêr ) ji vê hijmarê yên ku ji dê sêwî mane 30, ji bav 94, ji dê û bav 45 zaro ne, komele di rapora xwe de dibêje dibe ev hijmar zêdetir bin jî lê ji ber hêza wan nebûye û astengî li pêşiya kar û xebata wan derketine karîbûna wan sinûrdar ma ye, tiştê balkêş di raporê de ewe ku pîlana teroristan kujtina 30 000 kesan bû ye, di dawiya rapora ku ji rêxirawa lêborîna navneteweyî û navenda lêkolîn û Arşîvkirina Yekêtiya Ewrupa re hatî şandin de tê gotin ku eve ji Nîsana sala 2003 an û vir de 571 Êzidî li tevaya Îraqê hatine Kujtin eve jî li gorî hijmara wan lı vî welatî rêjeyek bilinde.

Dema mirov were û van encaman di bin çav re derbas bike wê asta kerb û kîna şovenîzma ereb ya veşartî li hember gelê Kurd û bi taybet êzidiyan derkeve holê.
Ji ber çî û çima ev dever hat hilbijartin?
Bersivdayina vê pirsê pir hêsane û her kes jî dizane ka giringiya Şengalê ji boy Kurdistanê ji aliyê cugrafî , dîrokî û demugrafî çende. Me dinivîseke xwe ya berê de jî nivîsandibû ku ciyê Şingalê ji bo Kurdistanê xwedî stratejiyek taybete û bêy wê dê hîmayê hêla nexşeya Kurdistanê ji aliyê başûr rojhilat ve kêm derkeve.
Ji hêla dîrokî ve jî vê herêmê berxwedanek mezin û bê hempa kiriye û yek ji herêmên dawiyê bû li Kurdistanê ku bikeve bin nîrê dagîrkerên Osmanî, wate piştî şerê Çaldêranê û serketina Osmaniyan li ser Sefewiyan sala 1514 û peymana qesra Şirîn, ji ber giringiya ciyê wê Sultan Selîmê yekem ferman da serleşker Muhemed paşa ku şengal bê vekirin, di şerek bê nimûne de xelkê Şengalê berxwedanek mezin nîşan da û bi hezaran cagorî axa pîroza şengalê bûn.
Ji hêla demugrafî ve jî resenahiya kurdîniya xelkê Şengalê ji gişt herêmên dî yên Kurdistanê cudaye ji boy parastin û xwedî derketin ji Ol, çand û zimanê xwe yê Kurdî gelek serhildan û berxwedan kirine, ji ber van nirxan rejîma Seddam mezintirîn projeyê erebkirina herêmên Kurdistanê li qeza Şengal da maşandin, heke mirov basê asîmlasiyonê bike tenê qeza Şengal û deverên êzidiyan têr dikin ku mirov wek nimûne bigre destê xwe û lêkolînan li ser astê zordariya rejîma berê ya Îraqê li dijî gelê kurd bike.

Lê çima di vî demî de ev bûyer pêkhat? Gûman tê de nîne îro Îraq bi gişt herêm, bajar û gundên xwe ve armanca teroristane, xerapkaran divê li Îraqê şerek etnîkî derkeve holê û ter û hişik bişewitin. Lê ji ber metod û şêweyê bûyera Şengalê mirov mecbûr dimîne ku ne wisa bi hêsanî di çarçoveya teqîneke normal de binirxîne, li vir ez ne bidîtina birêz serok wezîrê Îraqê re me, dema dibêje cêwaziya vê teqînê ji yên dî ku rojane li Îraqê diqewimin tine ye, li 23.07.2008 em şandeka êzidiyan li Berlinê di hevdîtina serokwezîrê îraqê birêz Nûrî Al-Malikî ya bi revenda Îraqê re li Almanya amadebûn, me jêre basê rewşa xerap ya herêmên êzidiyan û bi taybet rewşa qeza Şengal kir, me gotê Şengal wek nimûneya herêma Darfor ya Sodanê ye ji boy Îraqê, wî go raste ez bi were me rewşa Şengal pir xerape lê ev rewş li her deverek Îraqê heye û bitaybet jî ew teqîna li Şengalê jî girêdayî wê rewşa xerape, beriya ku terorist li Şengalê vê kiriyara ne mirovane bikin li Bexda û gelek bajarên dî yên Îraqê kiriyarên bi vî şêwey encamdan. Bê guman rastiyek ji boy gotinên birêz Malikî heye, lê bi dîtina min gereke mirov hin meseleyan bitaybet yên weke komkujiyan biçûk nebîne û bê şirovekirin di ser re derbas nebe, heke raste çima ji nîsana 2003 an û heyanî destpêka sala 2007 an teroristan ne xwestin li herêma êzidînişîn alozî û kiriyarên teroristane bimeşînin.

Bi dîtina min helwesta xelkê Şengalê di dema rapirsa li ser destûrê Iraqê û paşî helbijartinên perlemana Îraqê de ku deng da ye lîsteya Kurdistanê sîgnalek xeter da şofenizmên Ereb, radîkalan bi vê kiriyarê xwestin xelkê deverê çav tirsandî bikin, bi hêviya ku wan ji aqubeta girêdana bi herêma Kurdistanê ve dûrbixin û asta nirxên wan yên olî û neteweyî kiz bikin.

Ji ber bê xemî, bê pîlanî û nefamiya Hikûmeta herêma Kurdistanê Şengal hat kujtin, hukimranên me yên welat parêz, qehreman, fîdakar, serbilin û serfiraz bi hin tiştên dî yên bê wate û dûr ji exlaq, rêbaz û rewiştên kurdayetiyê ve mijûl man, berjewendiyên serekî yên xelkê Kurdistanê qurbana nakokiyên navxweyî û encamdana karên xwe yên gendel kirin, vê yekê cesaret da teroristan serbest bilivin û tevnê xwe li gorî dilê xwe raçinin.

Şofenîzman nefamiya berpirsên Kurdistanê ji xwe re kirin derfet, bi gelek şêweyan xwestin êzidiyan tevlî lîstikek gemar bikin, ji boy ku ne aramiyekê li deverên ser bi pagrafa 140 ve durist bikin, li Şêxan xwestin û êzidiyan ew pîlan pûç kir, mixabin li Behzanê di meseleya Diwayê de êzidiyan şaşiyek dîrokî kir û delîvek zêrîn da destê islamîstên radîkal di encam de 26 karkerên bê guneh li Musil hatin kujtin û vê damargirjiyê di nav bêdengiya her dû hikumetan de (Bexdad û Hewlêr) bûyera Şengal bi xwe re derxist holê.

Ev pîlan bi awayek fireh tir hîna di rojevê de ye, berjewendiyên pir aliyan yên ku heya duh neyarên hev bûn li dijî mafên bingehîn yên gelê Kurd hevgirtin, niha rast û çep, Sine û Şîa, dixwazin pergirafa 140 ya destûra bingehîn ya Îraqê pûç derxin, eve pîlanek herêmiye di bin serokatiya DYA yê de tê meşandin, di vê pîlanê de agindayên Îran, Sûriya û Turkiya pir xurtin, hinek nîşanên vê pîlanê di rapora De Mestora de zelal bûn, hinekên dî jî di pargirafa 24 an de ji yasaya hilbijartina parêzgehan ku berî demekî perlemana Îraqê dengdan li ser kiribû hatin aşkirakirin.
Bi dîtina min, di qunaxa pêş me de Kiristiyanên devera bakûrê Musil, dê projeyê deşta Musil ku wan beriya demekî bi piştgiriya DYA amadekiriye den pêş, dûr nîne ew parêzgeheke nû damezirînin û dawa mafên xwe yên otonom bikin, gelo ta çi rade hikumeta Kurdistanê ya sssava dê bi vî pirojeyi kêfxweş û qayil be?. Berlin,14.08.2008

[b]Zarathustra News [/b]– [email protected]

[b]Welat li ba Cegerxwîn[/b] [img]http://www.tirej.net/cankurd2.jpg[/img] [i] Cankurd[/i] Kaniya hozanvaniyê evîn e. Evîn û hezkirina mirovan jîn û jiyên wan xweş dike an pîs dike. Gava em li dîroka hozanvaniya cîhanî binêrin, emê gellek hozanvanan bibînin, ku hezkirin û evînê ewan namdar kirine. Lê mezintirîn evîn û hezkirina Cegerxwîn bo welêt bû. Welatê wî di jîna wî de û jîna gellek hunermend û nivîsevanêt kurd de têlên tenbûrê, malika hozanê, ronahiya rojê, mûma şevê û yara dil bû. Cegerxwîn ji welatê xwe re pir nalîn û axîn rêz kirin û di teviya jîna xwe de bo welêt dengê xwe bilind kir û bi evîna Kurdistanê namdar bû. Cegerxwîn di demeka dîrokî ya giring de jîna xwe borand (1903-1984 z.), demeke giring e ji ber ku tevgera gelê Kurdistanê di van 80 salên borî de, di gellek koçberên xwe yên rengareng re derbas bû, û ji aliyekî din ve giringiya vê demê ji guhartinên civakî yên jîna gelê me tê.. Bi ser ve jî pêşketina mirovatiyê û serketina gelên cîhanê dijî hêzên koledar û kolonyalîzmê, di va dema dîrokî de, bi xortanî û bi firehî bû. Di va gotara kin û kurt de, armanca min ewe, ku ez nêrîna Cegerwîn di warê Şoriş û serxwebûnê de bidim ber lêkolînê û derxînim ber ronahiyê, ev jî karekî ne asan e, ji ber ku jîn û xebata Cegerxwîn, weke Prof. Qanatê Kurdo di sergotina dîwana Cegerxwîn a 5'ê de gotiye: "Cegerxwîn bi rewşa xwe ve, bi efrandinê xwe ve, bi ramana xwe ve, behra bê berî û bê binî ye, gelek girane meriv noqî wê behrê be û bizanibe çi di wê behrê da heye." Armanca min ji vê gotarê ew e, ku ez ji xwendevanan re diyar bikim, li ba Cegerxwîn bîr û baweriya şoreşa serxwebûnê ji destpêka xebata wî ya hozanî ve xurt bû, wî ji serxwebûnê re hozan vehûnandin û şanî gelê kurd kir, ku şoreş bo serxwebûna Kurdistanê rêya wî ye û divê xwe jê re amade bike û her tiştekî jê re erzan bike, can û mal û teviya heyîna xwe. Lew re ewên ku li Cegerxwîn xudan derdikevin û li hember şerê serxwebûnê radiwestin, du caran xwe dixapînin: Yek- Cegerxwîn ne hevalê bîr û baweriyên wan ên şaş û teng bû . Du- Ewan nikarin çi caran xwe bikin hevalên Cegerxwîn, ji ber ku daxwazên wan û kirinên wan nabin yek. Prof. Qanatê Kurdo di sergotina xwe de dibêje: " Di jiyîna Cegerxwîn da li nav her çar parên kurdistanê da gelek rojên giran qewimîne, li jiyîna xelqê kurd da gelek caran bûye reşebayî, babelîsk, tofan û baran, lê teht û kelemên serê çiyayên Kurdistana dabeşkirî li ciyê xwe da mane, ne leqiyane; Cegerxwîn jî mîna wan teht û keleman li ser bîr û bawera xwe da bi qayim, berk rawestaye, ji ciyê xwe çep û rast neleqiyaye, ne hejiyaye..“ Heya mirina Cegerxwîn 14 afirandinên wî hatibûn çapkirin, ji dîwanan (7), Romana Reşoyê Darê, Cîm û Gulperî, Mîdiya û Salar, Gotinên pêşiya, Destûra zimanê kurdî û du birên Ferhengê. Loma tênêrîna berhema Cegerxwîn histobariyeke mezin e, divê mirov xwe jê re amade bike û demeka dirêj têde bixebite. Di vê gotarê de, em di nav bax û gulistana Cegerxwîn re digerin û bihna kulîlkên evîna wî dikin. Welatê me li ba Cegerxwîn çi welate ? " Welatê kurda tev xêr û bêr e Hemî maden e, tev zîv û zêr e Lê çi bikim îro maye ji xelkê re Welatê kurdan hemî çîmene Egîd û şêr û piling tê hene Hemî heval û pismamê me ne... " ‑ Helbestên bijarte, rûpel 94 ‑ Di gelek ciyan de, li ba Cegerxwîn, ev dêmenê welat ê xweş û baş tê ber çavan: " Zengîn e welatê me, hemî kanî û zêr in Em tev wekî şêr in Rengîn e hemî deşt û çiya Av û giya ne, tev bax û bihişt in " ‑ Helbestên bijarte, r. 9 ‑ Ev xweşî û rindiya welêt, ji zû de, li ber çavên Cegerxwîn e, di dîwana yekemîn de, jî van rewşên delal li ser welatê xwe gotine: “Kurdistan pir xweş û geş, ez jê re tim dinalim Ew asîtanê kurde, şîrîn e deşt û zinar Zinar û bax û bostan, zeytûn û sêv û hirmê Hincas û xox û mişmiş, bihok û giwîz û hinar..“ ‑ Dîwana yekan, r. 10 ‑ Hebûna xêr û bêrên welêt, her di dilê Cegerxwîn de cî girtine û bala wî kişandine ser xwe: “Kurdistan tev kûp û bel û deşt û kel û şax in Dexl û av û dar û ber û gund û rez û bax in..“ ‑ Dîwana yekan, r. 24 ‑ Kurdistan li ba Cegerxwîn, xwe bi xwe wilo nîşan dide: “Gula baxê bihişta rojhilat im Di tarîka şevê rojim, hilat im Ji nav sînga demê pijqîm îro Di tarîxê fireh hat im, Ferat im..“ ‑ Kîme ez, r. 109 ‑ Kurdistan bi xemla xwe ya rengîn, bi co û cobarên xwe, bi çem û rîbarên xwe ve, nola keçeka bejin bilind xweyadibe: “Bilind e bejn û bala te Li ser taca te ezman e Kitanek reng sipî daye Serê zozan û Sîpan e Li jorê kanî û cobar Wekû hêstir dibarin xweş Li jêrê te dibênim ez Bihişt û bax û bistan e Kirasek etlesîn kesk e Bi rengê roje nexşîn e Li bejna te dibênim xweş Bi surme şal û mîtan e..“ ‑ Ronak, r. 54 ‑ Bax û bistanêd Kurdistanê hesret û xema xistine dilê hozanvanî, ku di xwe de dinale, îro bi dest dijmin de mane: “Bax û bistan im ka ? Ax gulistan im ka ? Dijmin tev girtin ax ! Ax Kurdistan im ka ?..“ ‑ Dîwana yekan, r. 39 ‑ Ew ne tenê şîrîn û rindik e, ew bo me dayîk e: “Em anîn cîhan wê Em kirin însan wê Lê me zû ew berda Ax Kurdistan im ka ?..“ ‑ Dîwana yekan, r. 39 ‑ Li ciyekî de Cegerxwîn li ser welatê xwe nazik‑nazik dibêje: “Kurdistanê, Kurdistan ! Bexçê gula, derdê dila !..“ ‑ Kîme ez, r. 38 ‑ Welat li ba Cegerxwîn, ne tenê şînayî, av û kaniyên sarin, an jî dexl û bistanin. Welatê me tev zêre û dijmin ji dest me revandiye : “Çol û deşt û lat û şaxên te hemî miştin ji zêr Dijminan ew tev revandin, mane em bê xêr û bêr“ ‑ Dîwana yekan, r. 69 ‑ “Welat xweş e, tev xêr û bêr Petrol û hasin, zîv û zêr Bindestê dijmin, jor û jêr Ta kengê kola bin, bese !“ ‑ Kîme ez, r.19 ‑ Raste ev welata kaniya zêr û petrolê ye, lê xwediyên va welatî her birçîne, dijmin têde têrin: “Welatê min bihişte, kaniya zêr Belê şêr têde birçîne, gurin têr“ ‑ Kîme ez, r. 45 ‑ Welat li ba Cegerxwîn, di gelek rist û hozanan de keçeka çeleng û lewend e, ên mîna Cegerxwîn jî bûne evîndar û dilxwazên wê, hezkirina hozanvanên kurd ji welêt re, ewan tev gihandine rewşeka evîndariya bê nîşe. Ev rewş li ba Cegerxwîn zor diyare: “Welat yareke pir xweş û dîdar Li ser dinalin hezar evîndar Li rast û çep kutî, birîndar Malwêrane ê dosta wî bedew“ ‑ Kîme ez, r. 31 ‑ “Keçek min dî ciwan û xame ber bext, Li wê çûne gelek çax û dem û wext Me jê pirsî ji ku ye, ey keça rind ? Kenî û go ji Loran ta biçî Bexd Me go ey keç tu Kurdistanî ? ez kurd Kenî û go: ne kurdî, ka ber û rext Serê xwe min tewande ber nigê wê Binêr gorî dilê min bû hemî sext“ ‑ Dîwana yekan, r. 60 ‑ Ev rewş û dêmenê welêt, li ba Cegerxwîn di teviya karê wî yê hozanvanî de diyardibe, welat keçeka ciwan e, xweşik e, desgirtiya wî ye, li hêviya mêr û şêrên cengê ye, ew revandine, birîndar e, xembar e û qêrîn û hawara xort û lawanên kurd dike, ku wê ji bin zordariyê derxînin: “Xemlandî me seranser, dezgirtiya xorta me Gerden sêvek sor û zer, li hêviya merda me Qelen xwîn e ne gewher, Kurdistana kurda me Bê tang û top û leşker, îro we ez berda me Kurdisatna delal im, herkes tê min dixwazî Ez pir şox û şepal im, min deng daye bi nazî Ev bûn bîst û du sal im, li ser min ceng û bazî Kurdo wer min bixwaze, belê bi serfirazî“ â€‘ Helbestên bijarte, r. 58 ‑ Welat bi xweşî û rindiya xwe, zordariyê li dilê hozanvanê me dike: “Çi reng şîrîn e yara min Şepal û nazik û şox e Ferat û Dicle û Xabûr Bi ser bejnê de berdan e Ji xwîna min tu lêv sorî Ji bîna min gula corî Tenê min bazinê zendên Te zencîrin di linga ne Evîna te kirim seyda Birîndar û perîşan im“ ‑ Ronak, r. 54 ‑ Ev sîtemkariya welat di hinde ristên din de jî, tê ber çavan: “Pêtiya arê evîna te ye dil kirye pereng Me çiqas xwest, ku veşêrim lê bi zor dayîye deng Wek te mêrkuj me nedî kes we bi xwînrêjî bijî Ku evîndarê xwe carek dikujî wer bê xedeng Me go qey dost û hevalî, bi te re bûne heval Ji me dil bir te bi tayê serê zulfa xwe ye şeng Me nedî çend geryam, ez ne di Şam û ne di Îraq Kes di rengê te şepalê nazik û şox û çeleng Te ji Salarê çeleng girtiye ev zor û sitem Herdu ebrû te şikandin li me bûn şêr û pileng“ ‑ Helbestên bijarte, r. 88 ‑ “Lê ne tenê ew aşiqê welat e, belê gele hozanvanên din jî di wê rê de çûne: “Ji bona her kesek yarek heye, ê min welat yar e Belê çibkim di destê dijminê xwînxwar û xeddar e Çiqas pesnê giran bêjim, nikarim ez bidim zanîn Çeleng û nazik û şeng û şepal û şox û cebbar e Hezar wek min di vê rê de, bi van derd û kulan kuşt in Tilisma ser devê genca, di sînga min de: reşmare“ ‑ Helbestên bijarte, r. 73 ‑ Qelenê welatê Cegerxwîn ne zêr û zîvin, ne cewher û elmasin, tenê xwîna lawan û merdane: “Qelen xwîna min e çibkim ? Divê ku ez bidim carek Meger can û ciger deynim Di vê rê de, çi erzan e !“ ‑ Ronak, r. 55 ‑ “Welat xweş bûke Xwîna me qelene“ ‑ Ronak, r. 69 ‑ Lê Kurdistan ne tenê şêrînî, ciwanî û evînî ye. Li Kurdistanê kuştin û talaniye, darvekirin û sotin e, wêrankirin û girî ye: “Ey dil li qiraxê çemê Amed rûne sergerdan Rind çavên xwe veke, temaşake welatê kurdan Li bajarê Amed çikandine çend sêpî Bi wan ve daleqandine cindiyê zazan Li alîkî tac û telesan bê xwedî ne Li alîkî kolosên kevej ketne bin lingan Ji berîka xwe desmalekê derxe û çavên xwe Paqij ke, ji wan hêstirên xwe wek tav û baran“ ‑ Dîwana yekan, r. 33 ‑ “Sêpî li Kurdistanê çiqandine herdem Bi wan ve daliqandine torinên kurdan“ ‑ Dîwana yekan, r. 45 ‑ Wan bax û bistanên welatê me yê, ku Cegerxwîn ji evîna wan dinale, hatine sotin û pelixandin: “Agir bi Kurdistanê ket, lewra dikit haware dil Sed bax û sed bistanî ket manendî bilbil jare dil“ ‑ Dîwana yekan, r. 20 ‑ Di welatê Cegerxwîn de, kuştin û talane, perîşanî û bindestiye: “Alîkî welatê te maye perîşan û bindest Li aliyê dinê, talan û kuştin û tim qîrîn Pîr û kal û keç û xort û şîrmij û zarok kuştin Porgijgijî sergeverin, tu li wan dinêrî wek dîn Zarokên xwe, ji ber sînga xwe davêjin, ji tirsa Bazdidin û li wan vedigerin, dil bi kul digrîn Li jor balafir û li jêr otmatîk û mîtralyoz dikin qêrîn û dibêjin, haydê lêxin kurd revîn“ ‑ Dîwan a yekan, r. 96 ‑ Ji berê zû de, ev welata di rew_eka wilo de mayî, rût û zuha bûye, dijmin par kiriye, dubendî xistiye nav gelê wî de û xwîna wan mêtiye: “Welat hezar sal in beyar Di nav de wer bê tînim ez Hemî pûş û pelax e lê Pir baş e ku hê şînim ez Dijmin du sê xet lê kişand Jehra dubendî lê reşand Xwîna dilê min mijand Ev çende pê şêrînim ez“ ‑ Kîme ez, r. 54 ‑ Ev zordariya dijmin, bi hawar û qêrînê naye rakirin, tenê xwînrêtin ji me re welat vedigerîne: “Welat ket e dest neyar Nayê dest me bi hawar Divê xwîn bê rijandin Milet pê bê pijandin“ ‑ Ronak, r. 117 ‑ Gelê kurd her di ber welatê xwe de xwîn daye û çi caran ji vê rê venagere: “Xakî Kurdistan ! bi qurban, pir ciwan û paqijî Xwîn rijandin pir kurên te, wa li her alî rijî Milletê kurd ta ku sax e, ew ji vê rê nagerî Aferî, aferî ! Qadî Mihemed, aferî“ â€‘ Helbestên bijarte, r. 67 ‑ Lê çiqas welat di bin destên dijmin de bimîne, dîsa jî nabe ê wî, ew welatê me ye: “Welat li ser navê me ye Navê kal û bavê me ye“ ‑ Ronak, r. 72 ‑ Ew welatê, ku ciwan û xweşik û çeleng bû, niha bûye pîreka porsipî, pûş û pelax e, belengaz e: “Bibêje ez keçek bûm, ta ku bûm pîr Nedî min xwe wekî vê salê êsîr Serê min bû sipî, pûş û pelax e Li jêrê min çu nîne xeyrî ax e Ji çavên min diçin sed av û sed co Ji min êdî dikin gazinde zaro Xerab bûne ji min sed xan û qonax Nemaye bo perîşanan du sê max“ ‑ Helbestên bijarte, r. 6 ‑ Bo çi welat ketiye va rewşa tehl û tirs, Cegerxwîn dibîne, ku ne tenê dijmin har û hov e, zordar û talanker e, lê bi wî re di herdeman de aliyek ji me hevalbend û dost neyar bûne, em û welat sipartine dijmin: “Mirov tev du qatin û qatek li jor Hemî tişt ji wan re diriste bi zor Ji dijmin re bindest û kola û seg Li ser me dibin şêx û paşa û beg Welat perçe, perçe kirin wek reza Em û xwe bi hevre sipartin diza“ Zend‑Avista, r. 159 – Dezga û karxanên çêkirinê di welatê me de nînin, loma em û welatê xwe wilo perçe, perçe man e, li şûn mane û emê hertim di bin destên neyaran de bimînin, eger em xebata çêkirinê pêşve nedin: “Welatê ku dezga bi pêş de nebî Ewê tim di destê neyaran de bî“ â€‘ Zend‑avista, r. 98 ‑ Divê em kar û xebatê bikin, xwe fêrbikin çêkirinê û ji hesin û avahiya acetan hezbikin: “Ji bo ku welatê xwe pê bidne pêş Nemînin di nav de, ne zor û ne êş Ji hasin re milxwar û piştxûz bibin Bi çakûç û mêkut, bi serkûz bibin“ ‑ Zend‑Avista, r. 100 ‑ Cegerxwîn ji welat dipirse: “Hey welat bo çi perçe perçe maye bin destê neyar Hakimê xakê te bin, ê wek Seîd û wek Beyar Kurdê bextreş serşikestî, wer bimênî çarkenar Kuştin û zindan û lêdan, bêne wan tim boks û dar Hey welat heqê me ye, hê em ji xew nabin şiyar“ ‑ Helbestên bijarte, r. 40 ‑ “Welat ta kengî wilo perçe bî ? Em tev di nav de, jar û şikestî“ â€‘ Ronak, r. 69 ‑ Baweriya Cegerxwîn bi serbestî û azadiya welêt mezin e, û ew dizane, ku wê ji bin destên dijmin derkeve: “Welat xeyrî te min navê, meger dinya ku kewser bî Bi xurtî dê tu serbest bî, ji min êdî tu bawer bî“ â€‘ Helbestên bijarte, r. 72 ‑ Li ciyekî dî jî dibêje, ku: “Welatê me Kurdistan, wer namînî kolestan“ û ji ber ku bilindî, pakî û rindiya mirovî bi welêt ve girêdayî ye : “Welat çiqas bilind bibî Ew qas e jî bilind dibim Her çend pak û rind bibî Ew çende pak û rind dibim“ ‑ Kîme ez, r. 17 ‑ Ji ber vê yekê Cegerxwîn bang li xort û lawên Kurdistanê dike, ku bila ewan şerm û fedî bikin û xwedî li welatê xwe derkevin: “Welatê te zîndan e, pir teng û kûr Di nav de dinalin, hemî kûre‑kûr“ ‑ Zend‑avista, r. 134 ‑ “Ziman û welat û millet perçe bûn Ji dijmin re hiştin me mal û hebûn“ ‑ Zend‑Avista, r. 111 ‑ “Ne şerm e welatê te wer perçe bî ? Kirasê hejarî li bejna te bî ?“ ‑ Zend‑Avista, r. 111 ‑ “Were em bi hevre bibin wek bira Welatê xwe derxin ji destê gura“ ‑ Zend‑Avista, r. 113 ‑ Divê xurt û lawên kurd bixwênin û hişyar bibin, ku kanibin, rohniyê têxin welatê xwe: “Çi tiştên ku başin, bixwîne timî Welatê me ronî dikin ew hemî“ - Zend‑Avista, r. 159 ‑ Cegerxwîn dibîne, ku eger doz û daxwaza welatê me wekhevî , hevparî û hevjîn be, wê evîna me yê dîsa şîn bibe, û wê çira di tariya jîna me de vêkeve: “Ku rista welatê me bû wekhevî Hemî kes xwedî mal û zêr û zevî“ â€‘ Zend‑Avista, r. 106 ‑ Lê ew, mîna mirovekî xwedî baweriyek çînî bû, dibîne ku parçebûna Kurdan ji dest çînên jorîn e: “Ku qata bilind çû, dibin tev bira Evîna welatê me xweş bit çira“ ‑ Zend‑Avista, r. 107 ‑ Bêguman rêya serxwebûn û azadiya welêt, li ba Cegerxwîn jî ne tenê xwendin û rakirina qata jorîn e, ew jî weke hozanvanekî azadiyê banga şorişê dike, dizane ku rizgariya welatê wî tenê bi şorişê tê. Lew re emê careke din li hozanên Cegerxwîn vegerin û li ser ramana şoriş li ba rawestin. ............... [b]Zarathustra News [/b]– [email protected]

Neuen Kommentar schreiben

CAPTCHA This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.